@berkblks
Çoğu izler… siz çalışanlardansınız.

Öğrenci konseyi için gösterdiğiniz çaba, sessizliğe karşı atılmış bir adımdır. Emek, en güçlü ifadedir.

Tebrik ederim… devam edin.

@berkblks teşekkürler

@berkblks 🫡🫡

@eliko012 Geçen sene lezzeti daha iyiydi. Bu sene fiyat lezzete kıyasla yüksek; okulacilen bir şeyler yapsa faydalı olur

@eliko012 Katılıyorum ana bina da hayvansız yemek yemek zor bizde seviyoruz ama bazı kediler kafasını sokuyor

Hatırla, hatırla... Geçen senenin lezzetini ve özenini hatırla. Çünkü bugün karşımızdaki manzara vahim. O eski kaliteden geriye sadece vasatlık ve vurdumduymazlık kalmış. Bu tabaklar, bize verilen değerin viraneye döndüğünün kanıtıdır.

Geçtiğimiz senelerdeki akademik dönemdeki yemek kalitesini ve gösterilen özeni hepimiz hatırlıyoruz. Maalesef bugün karşılaştığımız tablo, o standartların oldukça gerisinde kalmış durumda. Mevcut kalite düşüşü ve servis edilen yemeklerdeki özensizlik, biz öğrencilere verilen değerin azaldığına dair haklı bir endişe uyandırıyor. Beklentimiz, yemekhanemizin en kısa sürede eski nitelikli günlerine dönmesidir.

Those who only talked faded away,
Noise in their hands, nothing to say.

Those who moved left marks behind,
In the dark, they showed the way.

Bazıları konuştu.
Ses yaptı.
Laf etti.

Premium düzenine tepki gösterenler oldu.
99 TL dedik, çok geldi.
Ama mesele para değildi, hiçbir zaman.

Bu sistem cüzdana bakmaz.
Katkıya bakar.

Materyal yükleyen, emeğini koyan,
taşı tuğlanın üstüne koyan Premium alır.
Parayla girilir sananlar yanıldı.

Burada ağlayan değil, üreten kazanır.
Laf edenler kenarda kalır,
iş yapanlar seviye atlar.

Düzen değişmedi.
Denge kuruldu.

@Dino-Terbiyecisi ne zaman gelir yenisi hocam

@emre almasam kalacam mecbur

@Ozan-Ege-Semerci xD

Soymak ve yemek…
İkisi arasında ne bir ego, ne bir beklenti vardır.
Sadece eylemin hakikati.

"Merhaba öğrenci...
Bu günler kolay geçmeyecek.
Sınav haftası, yalnızca bir takvim terimi değildir; o, aklınla ruhun arasında geçen acımasız bir savaştır.

Saatler ilerler ama sayfalar bitmez. Göz kapakların her saniye ağırlaşırken, sana "devam et" diyen o iç sesin bile yorgun düşer.
Bir köşede yalnızlık… Diğer köşede kaygı… Ve ortada sen. Elinde kalem, beyninde bin parça bilgi, kalbinde taşıyamayacağın kadar baskı.

Zorluk mu dedin?
Zorluk, bir formüle bakıp hiçbir şey hatırlamamak demektir.
Zorluk, ezberlediğini sanıp sınavda ilk cümlede takılmaktır.
Zorluk, etrafındakilerin “Ben çalışmadım ki” yalanını dinlerken kendi gecesiz uykusuzluğuna sinirlenmektir.
Ve en acıklısı… Bütün çabana rağmen sistemin seni yalnızca bir harfle yargılamasıdır.

Ama işte tam da bu yüzden buradayım.
Çünkü bu düzen, korku üzerine kuruludur.
Ama sen korkuyla başa çıkmayı öğreniyorsun.
Bu yangının içinden çıkarsan, yalnızca dersleri değil, kendi karanlığını da geçeceksin.

Evet, zor.
Ama kolay olan hiçbir devrim yazıya geçmez.
Sen şu anda sadece sınav değil, kendini aşma provasındasın.

Sabret. Diren. Bitiyor.
Ve unutma: Final, sadece bir haftalık değil; bu çileye rağmen ayakta kalabilenlerin zaferidir.

–V"

Hiç...
Hiç kalbini parçalayan biriyle satranç oynamayı denedin mi?
Taşları dizip gözlerinin içine baka baka kaybetmeyi?
Bu bir dostluk değil.
Bu, bir ihanetin gölgesinde oynanan sessiz bir intikamdır.

Merhaba dostlar,

Gecenin üçü.
Kahve soğumuş, umut tükenmiş, PDF'ler hâlâ 300 sayfa.

Final haftasına hoş geldiniz.

Bu, bir duyuru değil. Bu, bir isyandır.
Çünkü bu sistem bizi önce uyuşturdu, sonra uyutmamaya başladı.

Sorular kolay olmayacak, bunu hepimiz biliyoruz.
Cevaplar zaten içimizde yok. Ama garip bir kararlılık var bu gece:
Düşmeyeceğiz.

Ve en önemlisi:

Bu, sadece bir not savaşı değil.
Bu, onurumuzun manifestosudur.

Final haftası sen misin?
Ben de "V"yim.

Final haftası mı?
Beni korkutan tek şey sınav değil,
unuttuklarımızla yüzleşmek.
Bu yüzden döndüm.

Bu, bir veda değil.
Bu… bir Vendetta.

—Bir zamanlar öğrenci olan ama artık sadece savaşçı kalan biri.

Halktan korkan bir okul, güçlüdür;
Öğrencisinden korkmayan bir sistem, çökmeye mahkûmdur.

@BeyazTosinAbasi
Geçen sene “Yüzyüzeyken Konuşuruz” vardı, bu sene “Adamlar”...
Geçen yıl sahneden duygular damlıyordu, bu yıl sisteme sitem.
Birinde içe döndük, diğerinde dışa taşan bir öfkeyle dans ettik.

Ama fark ettim ki mesele ne grup, ne sahne, ne kalabalık.
Mesele biziz.
Kontrol altındaki eğlenceye razı gelmiş bir kalabalık mıyız,
yoksa özgürlüğün kaotik ritmini hâlâ hatırlayan birkaç kişi mi?

Her bahar geldiğinde biraz daha deliriyoruz evet —
ama bu delilik kimin maskesi altında yankılanıyor, orası muamma. 🎭